Toen ik in 1979 fan werd van Spyro Gyra, door hun eerste album Morning Dance, namen mijn muzikantenvrienden mij niet meer helemaal serieus. Hoe kon ik deze gladde, half-latin half-fusion, goed in het gehoor liggende liedjes mooi vinden? Ik vroeg het mezelf ook wel een beetje af, want ik luisterde meestal toch naar complexere jazz en fusion. Maar op de een of andere manier raakte de muziek van Spyro Gyra mij. Het vrolijke, maar tegelijk licht melancholische karakter van hun muziek sprak mij enorm aan. Daar kwam bij dat het wel degelijk goede muzikanten waren en ik de melodische saxsolo’s van leider Jay Beckenstein geweldig vond. Lang verhaal kort: ik nam mijn vrienden mee naar een live concert van Spyro en toen gingen ook zij uit hun dak. Tjonge, dat was toch veel steviger dan op de plaat, de solo’s waren goed en lang en het swingde als een tierelier.

Met het nieuwe album (als ik goed geteld heb het 37ste!) kan iedereen genieten van een stevig Spyro Gyra. Het concert is opgenomen in Leverkusen in 2022 in het kader van de tournee voor het vijftigjarig bestaan. Het is ook een soort afscheidsconcert voor toetsenist Tom Schuman die met pensioen is gegaan. De cd is een verzameling van de bekendste nummers van Spyro, waarbij sommige in een soort medley gespeeld worden. Shaker song, Catching the sun en Morning dance zijn aan elkaar geplakt, evenals Old San Juan en Heliopolis.

Het album opent met Walk the walk van gitarist Julio Fernandez en na het korte intro komen de drums van Lionel Cordew zeer stevig en luid en duidelijk binnen. Het idee van het gladde, brave melodische bandje is meteen weg. Bijzonder ook is dat Fernandez in het nummer De la Luz, dat opgedragen is aan zijn Cubaanse moeder, zingt. Het is het enige nummer dat ik ken van Spyro met zang en Fernandez doet dat mooi. Groovin’ for Grover is geschreven door Tom Schuman en een eerbetoon aan Grover Washington. Zeker in het begin herken je meteen de stijl van Washington.

Cockatoo, Dancing on Table Mountain (met een geweldige bassolo van Scott Ambush) en Tempted vervolmaken de cd die maar liefst 1:19 uur duurt. Ik kan u verzekeren: het is meer dan een uur genieten. Stevig, melancholisch, swingend, een beetje latin, prachtige solo’s, kortom een heerlijk album. Bij de eerste keer luisteren was ik tot tranen toe geroerd. Maar ja, ik ben al bijna vijftig jaar fan en dan krijg je dat. Voor mijn mede fans nog een vrolijk slot: Tom Schuman wordt vervangen door Chris Fischer en die kan het ook.

Bezetting:
Jay Beckenstein (sax),
Tom Schuman (toetsen),
Julio Fernandez (gitaar),
Scott Ambush (bas),
Lionel Cordew (drums).

Bekijk het optreden in Leverkusen HIER.