Sonny Rollins, Bill Evans, John Coltrane. Het is een greep uit de namen die hem voorgingen. The Village Vanguard in New York is een heilige plek waar tientallen albums zijn opgenomen. Deze keer is het aan Immanuel Wilkins, al jaren een rijzende ster en hij is nog maar 28. Het complete album duurt drie uur, je moet maar durven. Maar aan durf schort het bij Wilkins niet.

Het kwartet hemelbestormers bestaat naast de altsaxofonist uit Micah Thomas op toetsen, Ryoma Takenaga op contrabas en Kweku Sumbry op drums.

Voor de lezer die schrikt van een drie uur lang durend album; geen zorgen, het wordt in drie delen uitgebracht zodat het wat behapbaarder is. Het zojuist verschenen Vol. 1 telt vier stukken: WARRIORS, COMPOSITION II, CHARANAM en ETERNAL.

Alle titels worden geschreven in kapitalen, alsof het viertal dacht dat de dertien stukken nog wat extra power nodig hadden. Dat is absoluut niet het geval, ook de rustiger stukken als RING SHOUT en het hartverscheurend mooie COMPOSITION II hebben zeggingskracht. Telkens wordt de luisteraar weer iets anders voorgeschoteld, en elke keer is het raak.

Neem de opener WARRIORS, razendsnelle bop waarin Wilkins en Thomas een hoofdrol opeisen. Of CHARANAM, geschreven door Alice Coltrane, grootheid in de spirituele jazz. Het is mooi om te horen dat een groep jonge muzikanten oog heeft voor de traditie, maar dat wel op een volledig eigen manier invult. Want het geluid van Wilkins is kenmerkend, je pikt hem er zo uit. Razend knap voor iemand van zijn leeftijd.

En wat te denken van COMPOSITION IX, een 24 minuten durende marathon. Tomeloze energie, van alle vier overigens. Een intro (noem het een intro) van ruim tien minuten free jazz, daarna weer knetterende bop. Of DOLLA$, hardbop zoals het hoort. Heren als Blakey, Silver en Mobley zouden de jongelingen een goedkeurende blik toewerpen. Misschien doen ze dat nu ook wel. Wat een voorrecht als je een van deze optredens in The Vanguard kon bijwonen.

Als je iets met Immanuel Wilkins hebt is dit album een geschenk uit de hemel. Als je niets met hem hebt ook. En als je hem niet kent; ga het luisteren. Het eerste deel is afgelopen maart uitgekomen. 17 april, en 15 mei volgen de andere delen.

Drie uur is lang, maar het levert je ook veel op. Ergens doet het denken aan The Epic van Kamasi Washington, ook zo'n lange, en gevarieerde plaat. Favorieten lossen elkaar af, zo'n album kan de rest van het jaar een rol van betekenis blijven spelen. Vergeten doe je het in ieder geval niet meer. Deze zomer doet Immanuel Wilkins Europa aan.

Bezetting:
Immanuel Wilkins (altsax),
Micah Thomas (piano),
Ryoma Takenaga (contrabas),
Kweku Sumbry (drums).