Na vijfentwintig jaar stopt The Bad Plus. Begonnen als trio, gewisseld van pianist, en deze dag is het voor deze gelegenheid een kwartet. De vrije, complexe muziek, met een ondertoon van folk had een grote invloed op de musici in hun jeugd. Die muziek was afkomstig van het Amerikaanse kwartet van Keith Jarrett (met Dewey Redman, Charlie Haden en Paul Motian). Als laatste tour brengt het kwartet een geweldig eerbetoon aan de muziek die hen heeft gevormd.

Keith Jarrett is waarschijnlijk vooral bekend door zijn soloconcerten en zijn Standards Trio. Maar in de jaren zeventig verzamelde hij bovengenoemde muzikanten om zich heen die hij stimuleerde om eigen composities mee te nemen. Zo wordt er deze avond in het Muziekgebouw aan het IJ lang niet alleen muziek van de pianist gespeeld.

Contrabassist Reid Anderson en drummer Dave King zijn de aanwezige originele bandleden. Pianist Craig Taborn en tenorsaxofonist Chris Potter maken het viertal compleet. If The Misfits Wear It zet de toon. Een immer bedrijvige King, collectieve improvisatie waar iedereen schittert en die typische folky ondertoon. Dat belooft wat.

Potter soleert in elk stuk naar hartelust, en naarmate de avond vordert komt ook Taborn meer los. Hij speelt steeds virtuozer, razendsnel, gebogen over zijn vleugel. In Gotta Get Some Sleep wordt hij begeleid door Anderson en King, wat een geweldenaren. De razend enthousiaste en bedrijvige drummer naast Anderson, kalme rots in een bij vlagen waanzinnige branding.

Een verstild, ingetogen Silence volgt, geschreven door Charlie Haden. Een sobere ballad die de zaal muisstil krijgt. Het kwartet zoekt vaak de grenzen op, schuurt, maar dit keer wordt het publiek getrakteerd op een lang uitgesponnen stuk wat overloopt van schoonheid. Met alle vier de ogen dicht spelen ze prachtig. Anderson besluit het stuk met zijn strijkstok.

Zo nu en dan speelt Potter ietwat gepolijst, bijna te perfect. Maar in Mushi Mushi laat hij toch vooral zien wat voor een geweldenaar hij is. Het kwartet van Jarrett was van wereldklasse, maar deze mannen mogen er ook zijn. Taborn gebruikt vuisten, ellebogen, het lijkt zo nu en dan op vechtsport, gevolgd door King die zijn drumkit soms wel af lijkt te breken. En Anderson? Die speelt stoïcijns door, geeft het ritme aan.

Natuurlijk komen ze nog even terug, na een staande ovatie. Drummer en pianist begeleiden Potter kalm. En Anderson doet waar hij een meester in is. Hij is het centrum van een band die om hem heen soleert, alle kanten op vliegt en weet dat er altijd iemand is om op terug te vallen.

THE BAD PLUS, CHRIS POTTER + CRAIG TABORN

Muziekgebouw aan het IJ Amsterdam, 10 april ‘26

Chris Potter - tenorsaxofoon
Craig Taborn - piano
Reid Anderson - contrabas
Dave King - drums

 www.thebadplus.com