Het heeft lang geduurd voordat de nu 43-jarige New Yorkse altsaxofonist Lakecia Benjamin enige bekendheid kreeg. Pas op 37-jarige leeftijd werd ze door Downbeat opgemerkt en als opkomend saxofonist genoemd. Inmiddels wordt ze gerekend tot de top van Amerikaanse saxofonisten. Het zal misschien te maken hebben met haar onorthodoxe benadering van jazz, waarin hiphop, r&b, funk, soul en elektronica een sleutelrol spelen. 

Na haar debuutalbum in 2012 gebeurde er jarenlang niets en bleef ze onopgemerkt. Ook toen ze in 2013 op het North Sea Jazz Festival speelde, viel ze bij niemand op, met uitzondering van het tijdschrift Jazzism dat schreef: ‘Andere namen om in de gaten te houden zijn (…) saxofonist Lakecia Benjamin met haar zwaar weer New-York-funk’. Met als gevolg dat het nog acht jaar duurde voordat ze haar tweede cd kon maken en dat We Dream pas haar vijfde album onder eigen naam is. Net als bij haar vorige albums Pursuance uit 2020 en Phoenix uit 2023 is een handvol gasten uitgenodigd om in verschillende nummers mee te spelen. Gewaagd wellicht, omdat daarmee een ratjetoe op de loer ligt, maar Lakecia weet een doorgaande lijn vast te houden waardoor deze albums dankzij hun variatie er alleen maar beter op zijn geworden.

We Dream opent met First Light waarin Lakecia Benjamin met een gesproken tekst teruggrijpt op haar zware auto-ongeluk in 2021, waaruit ze na een bijna-doodervaring als een feniks herrees. Ze heeft een keihard saxofoongeluid, zuiver en voorzien van een ruw randje vol scherpe bramen, waar altsaxofonist Jackie McLean model voor lijkt te hebben gestaan. Een geluid dat veraf staat van gevoelige ballads, maar perfect past bij haar andere invloeden en de spanning in haar composities hoog doet oplopen. 

De meeste muziek staat met beide poten stevig in de hardboptraditie, de muzikale gasten vormen een integraal deel van het album, dat zich als een lange suite laat beluisteren. De stukken funk, hiphop en r&b vormen een rustmoment in het geheel. Het ritmetrio zorgt voor een doorgaande groove die heftig en onontkoombaar is, de vocalen en spoken-word zijn in enkele nummers slechts een korte noot en duiden de context van die nummers. 

Samen met de gasten vormen Benjamins saxofoon en trompet een rijke en volle sound. Sean Jones is de tweede trompettist, en lijkt definitief toegevoegd te zijn aan Benjamins kwartet. Terence Blanchard, Chris Potter en vooral Chief Xian aTunde Adjuah doen in fantasie en heftigheid niet voor Lakecia Benjamin onder, en stimuleren haar daarin nog een extra stapje te zetten. Pianiste Hiromi, in twee nummers te horen, voegt er weer een andere mood aan toe.

Van een onbekende saxofonist is inmiddels geen sprake meer. Op het komende Pinksterfestival Jazz in Duketown is zij een niet te missen hoofdgast geworden.

Bezetting:
Lakecia Benjamin – altsaxofoon, stem
Oscar Pérez en Miki Hayama – piano
Elias Bailey – contrabas
Jonathan Barber - drums

Gasten:
Bilal, Tiaranna ‘Tank’ Ball – zang, stem, spoken word
Terence Blanchard, Chief Xian aTunde Adjuah (aka Christian Scott), Sean Jones – trompet
Chris Potter – tenorsaxofoon
Hiromi – piano
Jeff ‘Tain’ Watts, Kassa Overall – drums, 

www.lakeciabenjamin.com