Duke Ellington kennen we onder meer van zijn ‘concerto’s’ waarbij hij één specifieke solist liet uitblinken. Ze werden vaak voorzien van een pakkende melodie. Count Basie kennen we vanwege zijn groove; de tempo’s die op de metronoomtik nauwkeurig werden bepaald, waarna de swing onontkoombaar werd.

Bij Miho Hazama draait het niet om melodie en niet om swing. De solisten volgen de door haar uitgestippelde paden. Waar gaat het dan wel om? Dat is goed te horen op dit album met de Danish Radio Big Band: om contrasten in de lange, kennelijk doorgecomponeerde stukken. Haar werk gaat van intimiderend kopergeschetter tot stilte. Hazama laat in improvisaties en collectieven de muziek niet alleen op- maar ook afbouwen, tot momenten van volstrekte stilte. Van daaruit wordt een stuk heel geleidelijk opgepakt en voortgezet.

Sommige werken lijken een suite-vorm te hebben; zoveel gebeurt er tussen de laatste en de eerste maat. Opvallend daarin is de rol van de solisten; die worden geacht al improviserend precies de sfeernuances te volgen als aangegeven. Dat kan betekenen dat een saxofonist of een trompettist hélemaal uit zijn dak gaat, maar ook dat een onbegeleide pianist op een karige - om niet te zeggen: meditatieve - wijze een verband legt van het ene met het andere gedeelte van een compositie.

In plaats van melodieën zijn hier vooral klankblokken; langgerekte, veelal gesyncopeerde noten die sterk in volume kunnen variëren. En: snelle, spatgelijk gespeelde passages voor één gehele sectie. Als moderne versies van Giuffre’s Four Brothers.

Volgens de toelichting is Miho Hazama (Tokio, 1985) ‘based in New York’. De vraag is hoe vaak ze daar verblijft, want ze is niet alleen een vaste gastdirigent bij het Deense radio-orkest dat we hier horen, maar ook bij andere Europese orkesten waaronder het 'Metropole Orkest’. Ik zet dit tussen aanhalingstekens, want zo wordt de naam gespeld. Niet als ‘orchestra’ maar als orkest. Deze Europese orkesten doen ertoe. De Amerikanen reizen naar hén toe. En terecht.

Hazama verwijst naar enkele grote voorgangers in Kopenhagen; daartoe behoren naast Jim McNeely, Bob Brookmeyer en Thad Jones ook Palle Mikkelborg, Ib Glindemann en Ole Kock Hansen. Al komt haar muziek vooral uit de VS: ze draagt het album op aan haar docent McNeely, die vorig jaar overleed.

Bezetting:
Miho Hazama (composities, directie)
en de Danish Radio Big Band.

Beluister HIER het nummer Aura II.