Dit album is een statement; dat zien we aan de slogan die als titel dient, de wat grimmig kijkende trompettist op de foto - op straat, met graffiti op de achtergrond - en vervolgens zijn uitleg in het cd-boekje. In tijden waarin hij meer dan eerder tot een 'minority' behoort, is het zaak om stil te staan bij de 'virtues and contributions' van deze minderheid. Want: ""We aren't going anywhere!""

Jeremy Pelt laat zich niet kisten en behoort daarmee tot de recente golf van maatschappelijk betrokken musici. In de titels komen krijgshaftige termen voor als 'march' en 'manifesto', maar in de toelichting meldt Pelt ook dat hij vooral de liefde wil uitdragen; de liefde ten opzichte van (ik hanteer zijn spelling) zijn 'brothas' en 'sistas'.

Intussen is het niet eenvoudig om al deze bedoelingen terug te vinden in de instrumentaal gespeelde muziek. Pelt schreef vrij elementaire stukken voor een meestal akoestisch opererend jazzkwartet. Het was zo te horen de bedoeling om die al spelend wat body te geven.

Vooraan staat de trompettist, die veel lange noten speelt in het middenregister en daarbij een wonderschone toon voortbrengt. Achter hem horen we echter een slagwerker die flink tekeer gaat, alsof Pelt twéé Art Blakey’s heeft ingehuurd. Ook dat zal de bedoeling zijn van de bandleider.

Die drummer is Lenny White (76), veteraan van fusionbands als Return to Forever, en met bassist Buster Williams (84) de oude helft van het kwartet. De ‘jonge’ helft bestaat uit Pelt (49) en pianist Orrin Evans (51). De pianist en de bassist doen het relatief kalm aan en zijn vooral dienend in de weer.

Om terug te komen op het maatschappelijk engagement: je zou kunnen zeggen dat Pelt de liefde belichaamt en White de woede. De bassist en de pianist staan voor het dagelijks leven, de praktijk; voor het feit dat we allemaal op de een of andere manier moeten zien samen te leven. Daar is máár voor nodig dan pure liefde of pure woede.

Uiteraard is dit Afro-Amerikaanse jazz, getuige de mooie grooves en de bebopwortels. Pelt noteerde dat hij stil wilde staan bij de 'virtues and contributions' van een minderheid. Daarin is hij geslaagd.

Bezetting:
Jeremy Pelt (trompet),
Orrin Evans (piano),
Buster Williams (bas,)
Lenny White (drums)
+ Lasse Corson (keyboards).

Beluister het album HIER.