De uiterst productieve sopraan- en tenorsaxofonist Joshua Redman speelt in een bijna uitverkochte Grote Zaal van TivoliVredenburg nummers uit zijn hele oeuvre. Een aantal stukken is afkomstig van zijn laatste album, ‘Words Fall Short‘. Met dezelfde band als op de plaat tourt hij nu en laat zien even indrukwekkend als veelzijdig te zijn.

Met dezelfde band – aangevuld met Gabriella Cassava op zang –speelde hij twee jaar geleden nog in Europa, toen waren het vooral covers en klassiekers die ze ten gehore brachten. Vanavond komt het viertal onder luid applaus het podium oplopen, en zonder iets te zeggen beginnen ze te spelen, Redman op sopraan. Opvallend is dat de band heel dicht bij elkaar staat, ze houden misschien een kwart van het podium bezet.

Redman en pianist Paul Cornish doen er bij het spelen van het titelstuk van hun laatste album steeds een schepje bovenop. Het is een voorteken van een spectaculaire avond. Daarna wordt Icarus ingezet. Redman op tenor en Cornish spelen de pannen van het dak. Het is stuivertje wisselen tussen de twee die elkaar tot grootse hoogten stuwen. Het is een opzwepend en spectaculair begin.

Dan grijpt men terug op Wish, een stuk van Redman, geschreven in de jaren negentig. We horen nu contrabassist Philip Norris, begeleid door subtiele aanslagen van Cornish en de fluweelzachte drum van Nazir Ebo. Na een denderend begin een fijne ballad om even tot bezinning te komen.

De rust blijkt niet van lange duur te zijn. Na een dansbaar, swingend vervolg kondigt hij Boston Drivers aan, voor vanavond omgedoopt tot ode aan de Utrechtse fietsers. Leuk hoe Redman zijn instrument gebruikt als claxon, hij krijgt de lachers op zijn hand. Daarna speelt de band collectief als een bezetene. Hiervoor, samen met het samenspel in Iacrus, ga je naar een concert. Razendsnel, knetterende solo’s waarmee Cornish ook flink op de voorgrond treedt.

De veelzijdigheid van de set is te prijzen. Straight ahead naar bossa nova, dan weer een ballad of een stuk wat naar abstractie neigt. Alles wordt piekfijn uitgevoerd. Als de laatste compositie even neigt naar een wat poppy thema grijpt het viertal in. Ze bouwen op naar een flink hoogtepunt om verstild te eindigen , waar piano en sax met flarden hinten naar het thema van het stuk. Niets minder dan fantastisch. Na een toegift lopen de vier onder nog luider gejuich het podium af. 

Redman blijft verrassen en geweldige muzikanten om zich heen verzamelen. En wat te denken van het absolute gebrek aan verval van de 57-jarige Redman. Wat misschien wel net zo blijft hangen als de muzikale hoogtepunten is het plezier van deze band. Met de onvermoeibaar glimlachende Redman voorop.

Het is bewonderenswaardig hoe Redman zichzelf blijft vernieuwen, nooit een trucje doet. En dat op een ongekend niveau, al dertig jaar. Over twee maanden doet hij het North Sea Jazz festival aan. Reken erop dat de buiging wederom diep is.

JOSHUA REDMAN QUARTET

TivoliVredenburg (Grote Zaal), Utrecht, 12 mei ‘26

Joshua Redman – sopraan- en tenorsaxofoon
Paul Cornish – piano
Philip Norris – contrabas
Nazir Ebo – drums