Er zijn weinig mensen in de jazz die furore hebben gemaakt op de vibrafoon. Milt Jackson, Lionel Hampton, Gary Burton, om er een paar te noemen. En nu Joel Ross, rijzende ster, met al heel wat albums en prachtige samenwerkingen op zijn naam. Zijn laatste plaat werd uitgebracht op Blue Note, verdere uitleg is daarbij overbodig. In de Club Nine verzorgde hij met zijn kwintet een concert wat vooral in de tweede helft op gang kwam.

Ross is al jaren een graag geziene gast in de jazzwereld. Hij werkte onder andere met Marquis Hill, Walter Smith III en Melissa Aldana. Zijn laatste album Gospel Music is een muzikale vertelling van de Bijbel. Brandee Younger is te horen, evenals Josh Johnson, zelfs een citaat van de beroemde schrijver James Baldwin wordt uit de kast getrokken.

Younger en Johnson zijn er deze avond niet bij. Als blazer heeft de vibrafonist altsaxofonist Devin Daniels aan de band toegevoegd. Hij en Ross bepalen het eerste deel van de set. Ze soleren om en door elkaar heen. Pianist Jeremy Corren beperkt zich tot begeleiden, samen met Kanoa Mendenhall op contrabas en Jeremy Dutton op drums.

Het oogt allemaal wat vrijblijvend. De composities zijn mooi, er is voldoende ruimte om te soleren maar het samenspel blijft wat op de vlakte. Ross en zijn band hebben nul interactie met de zaal die voor de helft gevuld is; dat helpt ook niet. Maar wanneer Wisdom is Eternal (opgedragen aan Barry Harris) wordt ingezet verandert er iets. 

Ross pakt de microfoon en presenteert zijn band. Het publiek wordt enthousiaster, het lijkt alsof de avond dit nodig had. Het collectieve spel wordt naar een hoger niveau getild, Ross steelt de show door het thema met een hand te spelen en gaat daarna op de hoek van het podium zitten. Tevreden kijkt hij hoe zijn band swingt en er steeds meer zin in lijkt te krijgen. Daarna pakt hij zelf de leiding en gooit er een enorme solo uit.

Vervolgens doen ook de drummer en pianist een duit in het zakje door steeds aanweziger te zijn. Ondertussen is Mendenhall stoïcijns en blijft een rots in de branding. Ross spoort zijn bandleden aan, slaakt kreten. Het razende tempo lijkt elk bandlid te inspireren om elkaar de loef af te steken.

Uiteindelijk speelt men nog Dreams, geschreven door Devin Daniels. Het is een prachtige melodie, bijna spiritueel. Het had niet misstaan op het religieuze Gospel Music. Als afsluiter van een toch geslaagde avond wordt nog Straight, No Chaser van Monk gespeeld. De band van Ross heeft het zeker in zich, het is jammer dat het ditmaal wat laat op gang kwam. 

JOEL ROSS QUINTET

Club Nine, TivoliVredenburg Utrecht, 14 mei ‘26

Joel Ross – vibrafoon
Devin Daniels – altsaxofoon
Jeremy Corren – piano
Kanoa Mendenhall – contrabas
Jeremy Dutton – drums

Joel Ross