“Jazz is niet dood, we staan juist aan de vooravond van een nieuw begin”. Het zijn woorden van de legendarische pianist Herbie Hancock. In een korte film komen hij en tal van anderen aan het woord over North Sea Jazz, ter ere van het 50-jarige bestaan. In de zalen Amazon en Hudson wordt de film voor het eerste concert vertoond, waarna het driedaagse festival van start kan.

En hoe; als je om je heen kijkt op vrijdag, de eerste dag van het festival, lijkt Hancock een goed punt te hebben. Er lopen opvallend veel jonge mensen rond, die niet speciaal naar Ahoy zijn gekomen voor de grote publiekstrekkers. Florian (21) is mee met zijn ouders. Op de vraag waar hij precies voor komt, heeft hij geen eenduidig antwoord: “Twee jaar geleden ben ik ook mee geweest en ik vond het erg leuk. Ik probeer zoveel mogelijk te zien, ook van bands die ik totaal niet ken. Dus eigenlijk heb ik niet echt een plan”. Dat brengt hem op het moment van spreken bij het Tomeka Reid kwartet in de Yenisei, toch niet de meest voor de hand liggende zaal van het festival.

Voordat het festival van start gaat, is koningin Maxima er om het festival te openen. Tal van mensen staan in de hitte op haar te wachten om vervolgens naar binnen te gaan. Het is warm en naarmate de dag vordert, levert dat vooral in de zalen bovenin flinke temperaturen op. Maar dat belet de mensen niet om ook deze zalen te bezoeken. Uitgedost met waaiers en ventilatoren puilen ook de kleinste zalen veelvuldig uit.
Tussen de bedrijven door zoekt men naar wat verkoeling op. Dat kan in enkele zalen beneden, waar de airco uitstekend werkt, of buiten in de schaduw waar naast enkele optredens ook naar voetbal gekeken kan worden gezien de hoeveelheid Spaanse shirts. Toch lijken de Belgen in de meerderheid te zijn wanneer er wordt gescoord.

“Questlove trok mij dit jaar over de streep”, vertelt Maarten (47), terwijl we wachten op de drummer in de Darling. Hij bezoekt dit jaar voor het eerst in ongeveer 25 jaar. “De laatste keer was nog in Den Haag, ik heb daar The Roots gezien en sindsdien ben ik fan. Dat Questlove hier vandaag drie keer staat, maakt dat ik toch weer eens ben gekomen. Ik ga me uitstekend vermaken”.

’Jazz leeft‘, je hoort het de Rotterdamse dichter Jules Deelder zeggen. Vanaf de aankomst op het centraal station van Rotterdam tot de weg terug ben je constant omgeven door muziek. Het leuke aan North Sea Jazz zijn de onverwachte wendingen of gelegenheidscombinaties. Zo annuleerde pianist Vijay Iyer zijn concert met trompettist Wadada Leo Smith op het laatste moment. De plek van Iyer werd ingenomen door gitariste Mary Halverson en zo wordt een teleurstelling omgevormd tot een kans voor iets nieuws. Het onderstreept de flexibiliteit en muzikaliteit van deze mensen.

Naast alle internationale sterren is er ook ruimte voor Nederlandse jazz. Saxofonist Ben van Gelder presenteert zijn NSJ-compositieopdracht en eert daarmee ook zijn recent overleden vader Sem, eerder een graag geziene gast op het festival met de stand van zijn platenspeciaalzaak Swingmaster uit Groningen. Voor de bezoeker is het constant laveren tussen een enorme hoeveelheid keuzes, het aanbod is enorm, en ongelooflijk goed. Luxeproblemen, absoluut.

Wat soms licht irriteert is het abrupte opstaan van mensen middenin een stuk. Of een telefoon die afgaat tijdens bijvoorbeeld een voordracht van een gedicht door zangeres Cécile McLorin Salvant. Pianist en partner Sullivan Fortner lost dat komisch op door meteen achteloos de ringtone na te spelen en de lachers op zijn hand te krijgen.

 Vandaag wordt het weer warm, er zullen lastige keuzes gemaakt moeten worden. Maar de kans dat men weer voldaan naar huis gaat, is vrijwel honderd procent..